Recenzje filmów

Trzeba być ślepym by twierdzić że reżyser promuje naiwnie prowincję i religijne uniesienia. Śmierć reżysera w trakcie realizacji filmu zawsze odbija się na obrazie. Być może na taką ocenę wpływa rozczarowująco łzawe i słabe w gruncie rzeczy zakończenie filmu. Autor opisuje tak naprawdę dwie ścieżki życiowe jednej osoby. To przypadek wspomnianego filmu Wendersa ale też doskonałej Iberii Carlosa Saury. Jednak prawdziwą gwiazdą został po swojej ucieczce do Londynu kiedy to swoje rewelacje ogłosił całemu światu. To idealna odskocznia od stresu dnia codziennego a czasem to właśnie liczy się najbardziej. Głównym źródłem dowcipu Prosto w serce jest obraz dawnego idola który dziś musi chałturzyć by zarobić na czynsz. Odwaga tego filmu wciąż demaskuje podwórkowych obrazoburców. Nie powinno to jednak zniechęcać fanów czy raczej fanek Shahrukha Khana przed obejrzeniem filmu. Im bardziej stara się to uczynić tym mocniej się od niego odsuwa. Jednak żaden z komiksów nie jest w stanie przygotować widza na to czym jest Kret. Twórcy nie wiedzą o tym i z całych sił starają się w niego wpompować dawkę adrenaliny. Chyba pierwszy raz od dłuższego czasu dałem się ponieść filmowi i w trakcie projekcji nie zerknąłem na zegarek. Atrakcji jest więcej wśród wielu cytatów pojawia się odwołanie do Nagiej broni a wśród bohaterów mamy m. Naylor jest przecież twarzą którą mogą nienawidzić miliony ofiar czynnego i biernego palenia. I choć nie jest to kreacja tego kalibru co w Zabójstwie Jesseego Jamesa przez tchórzliwego Roberta Forda to Affleck udowadnia że talent posiada. To dlatego wszystkie Nietzschowskie tropy zdychają niczym rewolwerowcy od kul. W dodatku zakończenie przynosi całkiem przewrotną puentę. Fabuła jest naprawdę mało oryginalna zaś scenarzyści popełnili kilka kardynalnych błędów logicznych. A tak Zakochany Molier to kolejna błaha komedia która można zobaczyć i równie szybko zapomnieć. Wszyscy wykorzystują wszystkich. Obraz w formacie dźwięk Dolby Digital . Problem w tym że żaden z wymienionych filmów nie wychodził poza tę prostą i z czasem już dość banalną konstatację. Nie takie były jednak ambicje Shankmana. To nie ten rodzaj fantastyki. Tym bardziej warto obejrzeć debiut. Nagły choć spodziewany przecież zwrot w połowie filmu to także zmiana estetyki. Bywa że jednej postaci poświęca mnóstwo czasu podczas gdy inne zostają wykopane z filmowego boiska. Jeremy Sisto jak zawsze świetnie radzi sobie z rolami antypatycznych i aspołecznych typów. Gdyby Thalheim chciał pójść po linii najmniejszego oporu pokazałby że porozumieniu może jeszcze pomóc czysta młodzieńcza miłość. Jednak krytykując sytuację nie krytykują bohaterów którzy stają się tutaj jedynie ofiarami okoliczności. Polecam również materiał o tym jak z łysego i grubego Winstonea zrobiono wirtualnego mięśniaka z kaloryferkiem na brzuchu. Małżeństwo spotyka się w parku by podpisać rozwodowe papiery jednak pozornie trudne spotkanie przebiega w podejrzanie luźnej atmosferze. Skoro jednak mamy już ten etap za sobą czas pomyśleć o czymś więcej niż tylko bezproduktywnym zaspokajaniu chuci.